Όποτε βγαίνω για τσιγάρο στο μπαλκονάκι μας,περνάει και ένα αεροπλάνο.Τί πράγμα κι αυτό!Υπό κανονικές συνθήκες θα είχα τάσεις φυγής-όπως πάντα βέβαια-,άλλα όχι τώρα.Τώρα εδώ που είμαι,είμαι καλά.Και το λέω με όλη μου τη δύναμη.Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο.Ενίοτε με πιάνουν οι νοσταλγίες μου,αλλά μόνο σε βαθμό αναγκαίο.Επίσης οι καμινάδες που βλέπω απ'το παράθυρό μου,μου θυμίζουν την Τεχνόπολη.Και εμάς στην Τεχνόπολη,που χορεύαμε αγκαλιά σε ένα ρυθμό ο οποίος δεν υπήρχε,δεν ακουγόταν.Τί να πεις!Κάποιο τρένο είχε χαλάσει και αναγκάστηκα να πάρω λεωφορείο.Τί όμορφη η πόλη το βράδυ!Τώρα αρχίζουμε να φτιάχνουμε τη σχέση μας.Τώρα γνωρίζουμε η μία την άλλη.Και πάντα βασίζομαι σ'αυτό.Γιατί είναι και μερικές στιγμές,που δεν μένουμε παρά οι δυο μας.Σήμερα έπεσε πολλή φιλοσοφική συζήτηση.Άνθρωποι,εμείς,τα συναισθήματα,ζωή,εγωισμοί,φόβοι,ανησυχίες.Εγώ πάντα παίρνω την απόστασή μου και δεν πολυμιλάω.Ίσως από ανησυχία να εκδηλωθώ,άλλες φορές από απλή και επιθυμητή αποχή.Μα και πού καταλήγουμε?Η αλήθεια είναι πως έχω βαρεθεί λίγο να ακούω τα ίδια και τα ίδια.Είναι ενδιαφέρουσες οι διαφορετικές οπτικές,άλλα πάντα κάπως καταλήγουμε σε ένα μεγαλοπρεπές αδιέξοδο.Και τί να κάνεις?Και πόσο να μιλήσεις?Και πού θα σε βγάλει?.Λόγια,λόγια,λόγια.Δεν βρίσκω λόγο πλέον να μιλάω για τα αυτονόητα.Οι πράξεις πού είναι?Όλα αυτά για τα οποία μου μιλάτε με τόσο πάθος,εγώ που τα βλέπω?Θέλω αμεσότητα.Θέλω να μου τα δείξεις και να στα δείξω,όχι άλλες κουβέντες.Τα λόγια φεύγουν εύκολα.Από δω και από κει.Άμα τα εφαρμόσεις όμως,μένουν για πάντα.Στην καρδιά σου,στο μυαλό σου.Θα μου πεις ποιος μιλάει!Δυο κουβέντες θέλω να σου πω,και μόνο στην ιδέα αλλάζω πέντε χρώματα.Μα λίγο απ'οσο σε σκέφτομαι εγώ να με σκεφτείς και συ,θα είμαστε μια χαρά.Περισσεύει και για τους δυο μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου