Dont hurt me,dont haunt me/

Ένα καινούριο κεφάλαιο άνοιξε στη ζωή μου,οπότε θεώρησα λογικό να γράφω και καινούρια πράγματα.so here we are.Οκτώβρης στο Βερολίνο.Οι πρώτες βροχές μας επισκέφτηκαν.Είναι η τρίτη μου εβδομάδα εδώ και νιώθω πολύ χαρούμενη.Ευτυχώς απο προσαρμοστικότητα τα πάμε πολύ καλά.Σήμερα λόγω καιρού,αποφάσισα να μείνω σπίτι.Έπλυνα,συμμάζεψα,το δωμάτιο μοσχοβολάει και τώρα είμαι έτοιμη για μελέτη.Κοιτάω γύρω μου και όλα μοιάζουν τόσο διαφορετικά.Σήμερα τηλεφώνησα πρώτη φορά τη μητέρα μου από καθαρή έλλειψη.Μιλήσαμε πολύ και είναι ανεκτίμητο το πόσο με καταλαβαίνει ώρες-ώρες και πόσο με βοηθάει έστω και απο μακρυά.Και είχε δίκιο σε πολλά πράγματα..Η αλήθεια είναι ότι λυπάμαι που την άφησα μόνη της,μάλλον για πολύ καιρό γιατί δεν το βλέπω να γυρίζω μέχρι το καλοκαίρι τουλάχιστον.Δεν θέλω βασικά.Έχω ένα στόχο και θα κάνω ότι περνάει απ'το χέρι μου για να τον πετύχω.Μου λείπει και η Αθήνα πολύ.Χθές γυρνούσα με έναν φίλο σπίτι και η kastanienalle στο τέλος της έμοιαζε σα να είναι η Ακρόπολη(λόγω του φωτισμού).Έτσι λοιπόν,βρίσκω μικρά πράγματα που με κάνουν να νιώθω οικεία και τα ακολουθώ με ευλάβεια.Επίσης μου λείπουν πολλά άτομα.Άτομα που ξέρω οτι θα με στήριζαν και θα με βοηθούσαν,που αυτό δυστυχώς δεν το εισέπραξα εδώ.Δεν θέλω να γκρινιάξω,αλλά μερικές φορές θες να σου πει ο άλλος:είσαι καλά ρε συ?,και να το εννοεί.Όχι απο υποχρέωση,αλλά απο ανθρωπιά.Έτσι μπήκα σε ένα τριπάκι να κάτσω να σκεφτώ τί έχω κάνει για τους άλλους και τί έχουν κάνει για μένα.Θα μου πεις:γιατί να κάτσεις να συγκρίνεις κάτι τέτοιο.Ναι,αλλά όταν αυτά τα ποσά είναι τρομακτικά δυσανάλογα,κάτι πάει στραβά.Όταν δίνεις συνέχεια και παίρνεις σπάνια,κάτι γίνεται λάθος.Δεν θα κατηγορήσω κανέναν.Ο καθένας με τις επιλογές του,αλλά αισθάνομαι και λίγο αφελής.Εγώ όμως θα συνεχίσω έτσι γιατί πολύ απλά δεν μπορώ να με αλλάξω και πιστεύω πως αυτό το πράγμα ανακυκλώνεται,οπότε τι στο διάλο...θα το πάρεις απο κάπου αλλού.!Οι beatles έλεγαν:the love you take is equal to the love you make.Ισχύει άραγε?Και άμα ισχύει,για πόσο θα περιμένουμε?Σε μία τόσο μεγάλη πόλη..πόσο εφικτό είναι να έρθουν οι άνθρωποι τόσο κοντά?..Δεν χάνω την ελπίδα μου όμως.Απλά περιμένω.Κάτι να γίνει..κάτι να αλλάξει.

p.s:πάντα πίστευα οτι όλα μοιάζουν πιο όμορφα το βράδυ.Το Βερολίνο,έχω να σας πώ,είναι το κάτι άλλο!:)

 

τελευταίες μέρες πριν φύγω.καλοκαιράκι still.μου λείπεις πολύ εσύ και η φίλη μας.:)