Good mourning!/

Γύρισα σπίτι τώρα,το πρωί.Χθες πήγα σε ένα σπίτι.Κατέληξα πάλι να κοιμάμαι όπου βρω.Δεν είχα το κουράγιο να γυρίσω πίσω με τα πόδια,κι ας ήταν στην ίδια περιοχή.Άσε που άρχισαν τα κρύα.Να δούμε πότε θα φύγουμε απ'αυτή τη γειτονιά.Αν και το βουνό μας είναι το καλύτερο!
Όμορφα πέρασα,αλλά περίεργα.Κοιμήθηκα δίπλα σε ένα άτομο που δεν ξέρω και καλά,και αυτό είναι κάτι που δεν κάνω σχεδόν με κανέναν.Ας είναι καλά το κρύο που μας φέρνει πιο κοντά.Γενικώς δεν είμαι της τρυφερότητας,γιατί έχω κάποια θεματάκια(κυρίως οικειότητας).Αλλά χθες,ήταν από τις μέρες που θέλεις να σε πάρει ο άλλος μια αγκαλιά,να σε σφίξει κοντά του,χωρίς καν να το εννοεί βρε παιδί μου..έτσι απλά!Καταλαβαίνεις?Λίγη ανθρώπινη επαφή.Ας πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο το ένιωσα.Αλλά είναι που έρχεται και εκείνη η στιγμή που ξυπνάω και λέω:γιατί?αφού δεν...αφού εγώ σκέφτομαι κάποιον άλλον.Και τότε έρχεται το χάος.Δεν μπορούμε να τα'χουμε όλα?Ας αρκεστούμε στα λίγα?Να μετριάσουμε τα συναισθήματά μας?..όχι.Να προσπαθήσουμε για το καλύτερο.Και πού και πού κάποιος θα υπάρχει να μας παρηγορεί μέσα σ'αυτή την προσπάθεια.Να μας κάνει να δούμε τί είναι αληθινό για μας και τί όχι.
Ήπια ήδη δύο καφέδες γιατί έχω δουλειές και επίσης λίγο ύπνο.Περπάτησα μέχρι το σπίτι.Τα μάτια πιο κουρασμένα από ποτέ.Ο καιρός μία μελαγχολία.Ωραία όμως,γλυκιά.Ξέχασα να σου πω και καλημέρα.Good mourning!Μπορείς κι αλλιώς?Έτσι θα μας πάει.Μπήκε ο χειμώνας.Πού να αρχίσουν και τα κρύυυυα!:)

p.s:Γύρισα και βρήκα το μπάσσο μου ξαπλωμένο στο κρεβάτι μου.Χαμογέλασα.Κοιμότανε.Τουλάχιστον no matter what,ξέρω ότι έχω αυτό και πάντα θα με περιμένει εκεί!