Perfect sense/

Σήμερα είναι ένα Σάββατο που είναι Κυριακή.Σήμερα είχε ηλιοφάνεια,21 βαθμούς κελσίου και 67% υγρασία.Σήμερα δεν είναι μία μέρα όπως όλες οι υπόλοιπες.Είναι μία μέρα ξεχωριστή.Είναι μία μέρα που δεν περιμένεις να γίνει κάτι.Ίσως γι'αυτό να είναι και ξεχωριστή.Απλά κυλάει.Κυλάει όμορφα και ωραία.Χωρίς άγχος και με μία απόλυτη ικανοποίηση και αισιοδοξία.


Από τότε που μου φίλησες το σημάδι μου νομίζω πως έχει αρχίσει και περνάει.Δεν θέλω.Τεράστιο λάθος έκανες!.Το σημάδι μου το αγαπάω.Όλα τα σημάδια στο σώμα μου τα αγαπάω και πίστεψέ με είναι και πολλά.Δεν θέλω την φροντίδα κανενός.Έτσι όπως τα'κανα θα τα λουστώ.Χτύπησες?Να το το τίμημα.ΣΗΜΑΔΙ!.Εκείνος δεν θα τολμούσε ποτέ να μου φιλήσει το σημάδι μου.Θα του φαινόταν αποκρουστικό και δεν θα τολμούσε να το αγγίξει καν.Γιατί έτσι πρέπει.Γιατί αυτός θα ήξερε τί σημαίνει για μένα το σημάδι μου.Όχι όπως εσύ!...χμ!.


Α!Και επίσης ποιος σας είπε ότι είναι ωραίο να αφήνετε τη μυρωδιά σας στα κορμιά των ξένων ανθρώπων?Πού ακούστηκε αυτό?Έχω δική μου μυρωδιά που μοιάζει με μένα.Η δικιά σου πού κολλάει?Δεν ταιριάζουνε μαζί!.Βαρέθηκα να πλένομαι με μανία μέχρι να βγάλω λέπια ώσπου να φύγουν οι ξένες μυρωδιές.Μόνο η μυρωδιά εκείνου ταίριαζε λίγο με τη δικιά μου και τις άφηνα να κάνουνε παρέα.Λίγο όμως ε..για λίγη ώρα μόνο.Είπαμε!.

 

Good mourning!/

Γύρισα σπίτι τώρα,το πρωί.Χθες πήγα σε ένα σπίτι.Κατέληξα πάλι να κοιμάμαι όπου βρω.Δεν είχα το κουράγιο να γυρίσω πίσω με τα πόδια,κι ας ήταν στην ίδια περιοχή.Άσε που άρχισαν τα κρύα.Να δούμε πότε θα φύγουμε απ'αυτή τη γειτονιά.Αν και το βουνό μας είναι το καλύτερο!
Όμορφα πέρασα,αλλά περίεργα.Κοιμήθηκα δίπλα σε ένα άτομο που δεν ξέρω και καλά,και αυτό είναι κάτι που δεν κάνω σχεδόν με κανέναν.Ας είναι καλά το κρύο που μας φέρνει πιο κοντά.Γενικώς δεν είμαι της τρυφερότητας,γιατί έχω κάποια θεματάκια(κυρίως οικειότητας).Αλλά χθες,ήταν από τις μέρες που θέλεις να σε πάρει ο άλλος μια αγκαλιά,να σε σφίξει κοντά του,χωρίς καν να το εννοεί βρε παιδί μου..έτσι απλά!Καταλαβαίνεις?Λίγη ανθρώπινη επαφή.Ας πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο το ένιωσα.Αλλά είναι που έρχεται και εκείνη η στιγμή που ξυπνάω και λέω:γιατί?αφού δεν...αφού εγώ σκέφτομαι κάποιον άλλον.Και τότε έρχεται το χάος.Δεν μπορούμε να τα'χουμε όλα?Ας αρκεστούμε στα λίγα?Να μετριάσουμε τα συναισθήματά μας?..όχι.Να προσπαθήσουμε για το καλύτερο.Και πού και πού κάποιος θα υπάρχει να μας παρηγορεί μέσα σ'αυτή την προσπάθεια.Να μας κάνει να δούμε τί είναι αληθινό για μας και τί όχι.
Ήπια ήδη δύο καφέδες γιατί έχω δουλειές και επίσης λίγο ύπνο.Περπάτησα μέχρι το σπίτι.Τα μάτια πιο κουρασμένα από ποτέ.Ο καιρός μία μελαγχολία.Ωραία όμως,γλυκιά.Ξέχασα να σου πω και καλημέρα.Good mourning!Μπορείς κι αλλιώς?Έτσι θα μας πάει.Μπήκε ο χειμώνας.Πού να αρχίσουν και τα κρύυυυα!:)

p.s:Γύρισα και βρήκα το μπάσσο μου ξαπλωμένο στο κρεβάτι μου.Χαμογέλασα.Κοιμότανε.Τουλάχιστον no matter what,ξέρω ότι έχω αυτό και πάντα θα με περιμένει εκεί!

 

hackeschermarkt/

Όποτε βγαίνω για τσιγάρο στο μπαλκονάκι μας,περνάει και ένα αεροπλάνο.Τί πράγμα κι αυτό!Υπό κανονικές συνθήκες θα είχα τάσεις φυγής-όπως πάντα βέβαια-,άλλα όχι τώρα.Τώρα εδώ που είμαι,είμαι καλά.Και το λέω με όλη μου τη δύναμη.Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο.Ενίοτε με πιάνουν οι νοσταλγίες μου,αλλά μόνο σε βαθμό αναγκαίο.Επίσης οι καμινάδες που βλέπω απ'το παράθυρό μου,μου θυμίζουν την Τεχνόπολη.Και εμάς στην Τεχνόπολη,που χορεύαμε αγκαλιά σε ένα ρυθμό ο οποίος δεν υπήρχε,δεν ακουγόταν.Τί να πεις!Κάποιο τρένο είχε χαλάσει και αναγκάστηκα να πάρω λεωφορείο.Τί όμορφη η πόλη το βράδυ!Τώρα αρχίζουμε να φτιάχνουμε τη σχέση μας.Τώρα γνωρίζουμε η μία την άλλη.Και πάντα βασίζομαι σ'αυτό.Γιατί είναι και μερικές στιγμές,που δεν μένουμε παρά οι δυο μας.Σήμερα έπεσε πολλή φιλοσοφική συζήτηση.Άνθρωποι,εμείς,τα συναισθήματα,ζωή,εγωισμοί,φόβοι,ανησυχίες.Εγώ πάντα παίρνω την απόστασή μου και δεν πολυμιλάω.Ίσως από ανησυχία να εκδηλωθώ,άλλες φορές από απλή και επιθυμητή αποχή.Μα και πού καταλήγουμε?Η αλήθεια είναι πως έχω βαρεθεί λίγο να ακούω τα ίδια και τα ίδια.Είναι ενδιαφέρουσες οι διαφορετικές οπτικές,άλλα πάντα κάπως καταλήγουμε σε ένα μεγαλοπρεπές αδιέξοδο.Και τί να κάνεις?Και πόσο να μιλήσεις?Και πού θα σε βγάλει?.Λόγια,λόγια,λόγια.Δεν βρίσκω λόγο πλέον να μιλάω για τα αυτονόητα.Οι πράξεις πού είναι?Όλα αυτά για τα οποία μου μιλάτε με τόσο πάθος,εγώ που τα βλέπω?Θέλω αμεσότητα.Θέλω να μου τα δείξεις και να στα δείξω,όχι άλλες κουβέντες.Τα λόγια φεύγουν εύκολα.Από δω και από κει.Άμα τα εφαρμόσεις όμως,μένουν για πάντα.Στην καρδιά σου,στο μυαλό σου.Θα μου πεις ποιος μιλάει!Δυο κουβέντες θέλω να σου πω,και μόνο στην ιδέα αλλάζω πέντε χρώματα.Μα λίγο απ'οσο σε σκέφτομαι εγώ να με σκεφτείς και συ,θα είμαστε μια χαρά.Περισσεύει και για τους δυο μας.

ΠΟΥΛ πουλ/

Ένα βράδυ,απ'αυτά με τις no-conclusion συζητήσεις,και εν μέσω καταχρήσεων,ειπώθηκε από έναν στην παρέα ότι οι κότες έχουν κατά 60% το ίδιο DNA με εμάς και ότι άμα είχαν και κάτι άλλο στον οργανισμό τους(μη ρωτάτε τί,είχα ήδη χαωθεί αρκετά),θα μπορούσαν να φτιάξουν πολιτισμό.Εγώ,φανερά έκπληκτη,απάντησα:Καλύτερα..γιατί εμείς τί είμαστε?..Και όλοι το προσπεράσαμε γελώντας.


Μα πραγματικά....αναρωτιέμαι ακόμα..σε τι διαφέρουμε εμείς οι άνθρωποι?Κότες δεν είμαστε και μεις ????

Ego-ism/

-Μη χαλιέσαι..!
-Όχι ρε συ..ίσα ίσα!Αδιαφορώ!

Dont hurt me,dont haunt me/

Ένα καινούριο κεφάλαιο άνοιξε στη ζωή μου,οπότε θεώρησα λογικό να γράφω και καινούρια πράγματα.so here we are.Οκτώβρης στο Βερολίνο.Οι πρώτες βροχές μας επισκέφτηκαν.Είναι η τρίτη μου εβδομάδα εδώ και νιώθω πολύ χαρούμενη.Ευτυχώς απο προσαρμοστικότητα τα πάμε πολύ καλά.Σήμερα λόγω καιρού,αποφάσισα να μείνω σπίτι.Έπλυνα,συμμάζεψα,το δωμάτιο μοσχοβολάει και τώρα είμαι έτοιμη για μελέτη.Κοιτάω γύρω μου και όλα μοιάζουν τόσο διαφορετικά.Σήμερα τηλεφώνησα πρώτη φορά τη μητέρα μου από καθαρή έλλειψη.Μιλήσαμε πολύ και είναι ανεκτίμητο το πόσο με καταλαβαίνει ώρες-ώρες και πόσο με βοηθάει έστω και απο μακρυά.Και είχε δίκιο σε πολλά πράγματα..Η αλήθεια είναι ότι λυπάμαι που την άφησα μόνη της,μάλλον για πολύ καιρό γιατί δεν το βλέπω να γυρίζω μέχρι το καλοκαίρι τουλάχιστον.Δεν θέλω βασικά.Έχω ένα στόχο και θα κάνω ότι περνάει απ'το χέρι μου για να τον πετύχω.Μου λείπει και η Αθήνα πολύ.Χθές γυρνούσα με έναν φίλο σπίτι και η kastanienalle στο τέλος της έμοιαζε σα να είναι η Ακρόπολη(λόγω του φωτισμού).Έτσι λοιπόν,βρίσκω μικρά πράγματα που με κάνουν να νιώθω οικεία και τα ακολουθώ με ευλάβεια.Επίσης μου λείπουν πολλά άτομα.Άτομα που ξέρω οτι θα με στήριζαν και θα με βοηθούσαν,που αυτό δυστυχώς δεν το εισέπραξα εδώ.Δεν θέλω να γκρινιάξω,αλλά μερικές φορές θες να σου πει ο άλλος:είσαι καλά ρε συ?,και να το εννοεί.Όχι απο υποχρέωση,αλλά απο ανθρωπιά.Έτσι μπήκα σε ένα τριπάκι να κάτσω να σκεφτώ τί έχω κάνει για τους άλλους και τί έχουν κάνει για μένα.Θα μου πεις:γιατί να κάτσεις να συγκρίνεις κάτι τέτοιο.Ναι,αλλά όταν αυτά τα ποσά είναι τρομακτικά δυσανάλογα,κάτι πάει στραβά.Όταν δίνεις συνέχεια και παίρνεις σπάνια,κάτι γίνεται λάθος.Δεν θα κατηγορήσω κανέναν.Ο καθένας με τις επιλογές του,αλλά αισθάνομαι και λίγο αφελής.Εγώ όμως θα συνεχίσω έτσι γιατί πολύ απλά δεν μπορώ να με αλλάξω και πιστεύω πως αυτό το πράγμα ανακυκλώνεται,οπότε τι στο διάλο...θα το πάρεις απο κάπου αλλού.!Οι beatles έλεγαν:the love you take is equal to the love you make.Ισχύει άραγε?Και άμα ισχύει,για πόσο θα περιμένουμε?Σε μία τόσο μεγάλη πόλη..πόσο εφικτό είναι να έρθουν οι άνθρωποι τόσο κοντά?..Δεν χάνω την ελπίδα μου όμως.Απλά περιμένω.Κάτι να γίνει..κάτι να αλλάξει.

p.s:πάντα πίστευα οτι όλα μοιάζουν πιο όμορφα το βράδυ.Το Βερολίνο,έχω να σας πώ,είναι το κάτι άλλο!:)

 

τελευταίες μέρες πριν φύγω.καλοκαιράκι still.μου λείπεις πολύ εσύ και η φίλη μας.:)