Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013

μπετερ λειτ δαν νεβερ/

Σήμερα ανακάλυψα κάποια πράγματα.:
1)To να βάζεις πλυντήριο,τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο.
2)Το πόσο μοιάζω με τον μπαμπά μου και μόνο και πόσο ίδια γίνομαι όσο περνάνε τα χρόνια.
3)Το πόσο αγαπώ τον μπαμπά μου και αντίστροφα ότι είναι και θα είναι ο μόνος άνθρωπος που με έχει αγαπήσει ποτέ τόσο.
4)Ο συμβιβασμός είναι απαραίτητος μερικές φορές.Όχι τίποτα άλλο,αλλά να μην πληγώνεις εκτός απο τον εαυτό σου και τους γύρω σου.
5)Οι άλλοι δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ εάν εσύ ο ίδιος δεν αλλάξεις λίγο τη στάση σου.
6)Είχα ξεχάσει πώς είναι να βγάζεις κάτι όμορφο από όλα.Το υπενθυμίζω στον εαυτό μου και πορεύομαι αναλόγως.
7)Η μάνα μου είχε δίκιο που μικρή με έλεγε τσιγγάνα.
8)Πόσο ερωτευμένη είμαι με τον Αντρέι.
9)Πόσο χαίρομαι για το παραπάνω και έχω διώξει τις εγωιστικές μαλακίες απο πάνω μου,γιατί στην τελική κ αυτό συναίσθημα είναι.Πρέπει να το ζήσουμε.Αλλιώς δεν λεγόμαστε άνθρωποι.

αυτά όλα κ όλα.Δεν ξέρω σε ποιον τα γράφω,ποιος μ'ακούει.Καλύτερα έτσι.Καλύτερα για να τ'ακούω εγώ.

Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2013

το μπλε ταιριαζει με το πρασινο/

Έχει αρχίσει και μου αρέσει το πράσινο.Που πάντα το μισούσα.Επειδή πράσινος είσαι εσύ,και το δωμάτιό σου
και μοιάζετε.Επίσης έχω αρχίσει και κάθομαι στο τρένο με τη φορά της διαδρομής.Εγώ που πάντα τα έκανα
ανάποδα.Γιατί θυμάμαι οτι σου είχε φανεί παράξενο όταν είχα καθίσει έτσι.
Μου αρέσουν τα χέρια σου,οι πλάτες σου,το στόμα σου,το σχήμα του κεφαλιού σου,τα αυτιά σου.
Ο τρόπος που χαμογελάς όταν με ξαναβλέπεις μετά από "καιρό".
Και το πόσο μοιάζουμε.
Προχθές σε έδιωξα απ'το κρεβάτι επειδή σου είπα οτι "πνιγόμουνα".Έφυγες.Την επόμενη μέρα δε μου μιλούσες
και δε με χαιρέτησες καν.Αργότερα το βράδυ όμως μου έστειλες μήνυμα.Σου απολογήθηκα πριν λίγο.Παραδέχτηκα
το λάθος μου.Σου είπα οτι φοβάμαι.Και συ.Και οτι κατάλαβες πόσο με θες.Και πως ένιωθες λες και ήσουν άρρωστος.
Δεν θέλω να σου πω το πόσο σε σκέφτομαι όλη μέρα κάθε μέρα.Ή το πόσο μιλάω για σένα και όχι πια για μένα.
Και συ νόμισες πως με έχασες.Μα πώς?Πώς μπορώ να στα δείξω όλα αυτά όταν φοβάμαι ακόμα και τη σκιά μου?
Και προσπαθώ,αλήθεια.Θέλω..
Σε θέλω.

Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2012

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012

You You You

Είμαι μπερδεμένη.Νομίζω ότι έχω αρχίσει και τον ερωτεύομαι και δεν θέλω.Γιατί?Δεν ξέρω...Αυτό δεν θέλουν οι άνθρωποι?Εγώ γιατί όχι?
Έχω αρχίσει και ξεχνάω τις λεπτομέρειες..απ'αυτά που λέμε,απ'αυτά που κάνουμε..και ανταυτού μάλλον σκέφτομαι το πώς θα με άγγιζε εκείνη τη στιγμή ή αν θα με είχε αγκαλιά.Επίσης είναι γνωστή η απώλεια της αυτοσυγκέντρωσης μου και η αφηρημάδα μου.Όταν είμαι με άλλους,ειδικά με άτομα που δεν ξέρω και πολύ καλά πάντα το χαλιναγωγώ και το κρύβω.Σήμερα το έπαθα.Εκεί που μου μιλούσε,απλά χάθηκα.Αυτό σημαίνει οικειότητα.Γιατί εγώ πάντα προσπαθώ να ακούω και να μην αφαιρούμαι.Αλλά τώρα μάλλον αφέθηκα στη φωνή του και στα χέρια του.Και τον αφήνω να κοιμάται στο κρεβάτι μου και να με αγγίζει με τρυφερότητα.Εγώ που πάντα το απέφευγα.

Δεν ξέρω..
με έχουν κάνει να φοβάμαι.
Φοβάσαι μην πληγωθείς.Και μετά τί?
Είναι κάτι τόσο απλό και όμορφο.
Αλλά μάλλον δεν είναι πλέον για μένα.
some people always gonna break ma heart

 

Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2012

Kinda intimate/

Εσύ μου παίρνεις τη nutella,εγώ σου παίρνω τα σαμπουάν.Έτσι είναι αυτά.Αχ,τί ωραία να μυρίζω όπως εσύ!Μου ζητάς συμβουλές για το δωμάτιο σου και λες πόσο τα γούστα μας ταιριάζουνε.Μετά ακούμε χιπ χοπ και χορεύεις και κάνεις μπιτ μποξ.Σου δίνω απ'τις πατάτες μου γιατί ξέρω πόσο σου αρέσει το φαγητό.Και απ'τη σοκολάτα μου.Και φτιάχνεις καφέ να πιεις μαζί μου.Κοιτάς έξω απ'το παράθυρο και στα απέναντι γυάλινα γραφεία καθρεφτίζονται τα φώτα απ'το χριστουγεννιάτικο λόυνα πάρκ.Πόσο το διασκεδάζεις!.Μου υποσχέθηκες κιόλας να πάμε την άλλη εβδομάδα.Μετά μου ζητάς να έρθω μαζί σου στο γυμναστήριο ή αν θα έρθω στο λάιβ σου το βράδυ.Χθες σε είδα ημίγυμνο και ντράπηκες σα μικρό παιδί,κοκκίνισες!.Άσχετα αν εγώ κυκλοφορώ σχεδόν πάντα έτσι στο σπίτι.Το βράδυ με ρώτησες αν έφυγαν οι φίλοι μου και έκατσες μαζί μου στην καινούρια μας τραπεζαρία και λέγαμε βλακείες.Τώρα,πρίν φύγεις,πέρασες απ'το δωμάτιο μου που έπαιζα μπάσσο,μου χαμογέλασες με τον δικό σου τρόπο και μου είπες θα τα πούμε αργότερα.Αχ,πόσο θέλω να δούμε ταινία σήμερα!..:)
 

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Questions/

Εντάξει,απ'την άλλη υπάρχει και η κυκλοθυμία.Είναι απ'αυτές τις μέρες..Τα μάτια μου που κοιτάζω στον καθρέφτη είναι νυσταγμένα-θλιμμένα.Το κόκκινο στα χείλη ίσως πάει να ισοσταθμίσει λίγο την κατάσταση,να τραβήξει την προσοχή από πάνω τους.Σήμερα πονάω.Πονάω απο φόβο.Κι αν δεν τα καταφέρω?Αν δεν πετύχω?Αν βγω χαμένη?..Ποιός ο λόγος ύπαρξης?.Δεν ξέρω..Επηρεάζομαι εύκολα.Τα λόγια των άλλων πολλές φορές με πληγώνουν.Θα ήθελα να μπορώ να απομονώνω αυτές τις φωνές.Και κυρίως αυτές του εαυτού μου όταν σκέφτεται άσχημα.Μα είναι ανέφικτο.Το κεφάλι μου με τρελαίνει.Ακόμα και οι άνθρωποι στο μετρό που κάθονται απέναντί μου καταλαβαίνουν οτι κάτι δεν πάει καλά.Ποτέ δεν ξέρω αν κάνω το σωστό.Μου λείπουν πολλά.Είναι φυσικό,αλλά δεν το παραδέχομαι.Ήταν η επιλογή μου.Είμαι πολύ ευχαριστημένη με αυτήν,αλλά πάντα αφήνεις κάτι πίσω.Και αυτό το κάτι κάποιες φορές είναι σημαντικό.Και τώρα που θέλω κάποιος να με πάρει αγκαλιά και να μου πει:"ηρέμησε,όλα θα πάνε καλά",δεν είσαι εσύ εδώ.Ούτε κανένας.Λίγες φορές το ζητάω αυτό.Άμα δεν το έχω ούτε αυτές τις λίγες,τότε πώς να ελπίζω?.Σήμερα έχω κουραστεί,χωρίς να έχω κάνει κάτι κουραστικό.Θα πέσω στο κρεβάτι μου σαν άδειο σακί και θα προσπαθήσω να συνέλθω.Αξίζει τον κόπο?Κι αν ναι,γιατί με ταλαιπωρεί τόσο?



so don't get any big ideas,they're not gonna happen.
You paint yourself white and fill up with noise
but there'll be something missing.
 
now that you found it
it's gone..
now that you feel it
YOU DON'T.