Questions/

Εντάξει,απ'την άλλη υπάρχει και η κυκλοθυμία.Είναι απ'αυτές τις μέρες..Τα μάτια μου που κοιτάζω στον καθρέφτη είναι νυσταγμένα-θλιμμένα.Το κόκκινο στα χείλη ίσως πάει να ισοσταθμίσει λίγο την κατάσταση,να τραβήξει την προσοχή από πάνω τους.Σήμερα πονάω.Πονάω απο φόβο.Κι αν δεν τα καταφέρω?Αν δεν πετύχω?Αν βγω χαμένη?..Ποιός ο λόγος ύπαρξης?.Δεν ξέρω..Επηρεάζομαι εύκολα.Τα λόγια των άλλων πολλές φορές με πληγώνουν.Θα ήθελα να μπορώ να απομονώνω αυτές τις φωνές.Και κυρίως αυτές του εαυτού μου όταν σκέφτεται άσχημα.Μα είναι ανέφικτο.Το κεφάλι μου με τρελαίνει.Ακόμα και οι άνθρωποι στο μετρό που κάθονται απέναντί μου καταλαβαίνουν οτι κάτι δεν πάει καλά.Ποτέ δεν ξέρω αν κάνω το σωστό.Μου λείπουν πολλά.Είναι φυσικό,αλλά δεν το παραδέχομαι.Ήταν η επιλογή μου.Είμαι πολύ ευχαριστημένη με αυτήν,αλλά πάντα αφήνεις κάτι πίσω.Και αυτό το κάτι κάποιες φορές είναι σημαντικό.Και τώρα που θέλω κάποιος να με πάρει αγκαλιά και να μου πει:"ηρέμησε,όλα θα πάνε καλά",δεν είσαι εσύ εδώ.Ούτε κανένας.Λίγες φορές το ζητάω αυτό.Άμα δεν το έχω ούτε αυτές τις λίγες,τότε πώς να ελπίζω?.Σήμερα έχω κουραστεί,χωρίς να έχω κάνει κάτι κουραστικό.Θα πέσω στο κρεβάτι μου σαν άδειο σακί και θα προσπαθήσω να συνέλθω.Αξίζει τον κόπο?Κι αν ναι,γιατί με ταλαιπωρεί τόσο?

so don't get any big ideas,they're not gonna happen.

You paint yourself white and fill up with noise

but there'll be something missing.

 

now that you found it

it's gone..

now that you feel it

YOU DON'T.