Kinda intimate/

Εσύ μου παίρνεις τη nutella,εγώ σου παίρνω τα σαμπουάν.Έτσι είναι αυτά.Αχ,τί ωραία να μυρίζω όπως εσύ!Μου ζητάς συμβουλές για το δωμάτιο σου και λες πόσο τα γούστα μας ταιριάζουνε.Μετά ακούμε χιπ χοπ και χορεύεις και κάνεις μπιτ μποξ.Σου δίνω απ'τις πατάτες μου γιατί ξέρω πόσο σου αρέσει το φαγητό.Και απ'τη σοκολάτα μου.Και φτιάχνεις καφέ να πιεις μαζί μου.Κοιτάς έξω απ'το παράθυρο και στα απέναντι γυάλινα γραφεία καθρεφτίζονται τα φώτα απ'το χριστουγεννιάτικο λόυνα πάρκ.Πόσο το διασκεδάζεις!.Μου υποσχέθηκες κιόλας να πάμε την άλλη εβδομάδα.Μετά μου ζητάς να έρθω μαζί σου στο γυμναστήριο ή αν θα έρθω στο λάιβ σου το βράδυ.Χθες σε είδα ημίγυμνο και ντράπηκες σα μικρό παιδί,κοκκίνισες!.Άσχετα αν εγώ κυκλοφορώ σχεδόν πάντα έτσι στο σπίτι.Το βράδυ με ρώτησες αν έφυγαν οι φίλοι μου και έκατσες μαζί μου στην καινούρια μας τραπεζαρία και λέγαμε βλακείες.Τώρα,πρίν φύγεις,πέρασες απ'το δωμάτιο μου που έπαιζα μπάσσο,μου χαμογέλασες με τον δικό σου τρόπο και μου είπες θα τα πούμε αργότερα.Αχ,πόσο θέλω να δούμε ταινία σήμερα!..:)
 

HOME IS NOT THERE,IF YOU AIN'T ON THE COUCH!/

To μωρό μου πήγε να μας πάρει τραπεζαρία για το σπίτι μας!
Ω,μα πόσο γλυκός!
Τί ευτυχία!

Questions/

Εντάξει,απ'την άλλη υπάρχει και η κυκλοθυμία.Είναι απ'αυτές τις μέρες..Τα μάτια μου που κοιτάζω στον καθρέφτη είναι νυσταγμένα-θλιμμένα.Το κόκκινο στα χείλη ίσως πάει να ισοσταθμίσει λίγο την κατάσταση,να τραβήξει την προσοχή από πάνω τους.Σήμερα πονάω.Πονάω απο φόβο.Κι αν δεν τα καταφέρω?Αν δεν πετύχω?Αν βγω χαμένη?..Ποιός ο λόγος ύπαρξης?.Δεν ξέρω..Επηρεάζομαι εύκολα.Τα λόγια των άλλων πολλές φορές με πληγώνουν.Θα ήθελα να μπορώ να απομονώνω αυτές τις φωνές.Και κυρίως αυτές του εαυτού μου όταν σκέφτεται άσχημα.Μα είναι ανέφικτο.Το κεφάλι μου με τρελαίνει.Ακόμα και οι άνθρωποι στο μετρό που κάθονται απέναντί μου καταλαβαίνουν οτι κάτι δεν πάει καλά.Ποτέ δεν ξέρω αν κάνω το σωστό.Μου λείπουν πολλά.Είναι φυσικό,αλλά δεν το παραδέχομαι.Ήταν η επιλογή μου.Είμαι πολύ ευχαριστημένη με αυτήν,αλλά πάντα αφήνεις κάτι πίσω.Και αυτό το κάτι κάποιες φορές είναι σημαντικό.Και τώρα που θέλω κάποιος να με πάρει αγκαλιά και να μου πει:"ηρέμησε,όλα θα πάνε καλά",δεν είσαι εσύ εδώ.Ούτε κανένας.Λίγες φορές το ζητάω αυτό.Άμα δεν το έχω ούτε αυτές τις λίγες,τότε πώς να ελπίζω?.Σήμερα έχω κουραστεί,χωρίς να έχω κάνει κάτι κουραστικό.Θα πέσω στο κρεβάτι μου σαν άδειο σακί και θα προσπαθήσω να συνέλθω.Αξίζει τον κόπο?Κι αν ναι,γιατί με ταλαιπωρεί τόσο?

so don't get any big ideas,they're not gonna happen.

You paint yourself white and fill up with noise

but there'll be something missing.

 

now that you found it

it's gone..

now that you feel it

YOU DON'T.

ΜΕΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ/

Σκοτίζουμε τον εαυτό μας με τόσες έννοιες και υπαρξιακά και ξεχνάμε την ουσία.Πρέπει να περνάμε όμορφα.Τί δεν καταλαβαίνουμε?Η ζωή είναι τόσο απλή.Και υπέροχη.Να,σήμερα έβγαλε και ήλιο!Πάω να σε ξυπνήσω να πάμε για βόλτα.Ω,μα πόσο σ'αγαπώ!:)